FRANSA’NIN VİTRİNİNDEKİ TÜRKLERİNDEN: DR. ALİ ERGİNAY

17
17 Kasım 2026 tarihinde Tansu Sarıtaylı tarafından eklendi

Bilim, azim ve insan sevgisiyle Paris’ten dünyaya uzanan bir başarı öyküsü Paris’te uzun yıllardır yaşayan göz hastalıkları uzmanı ve araştırmacı doktor Ali Erginay, göz hastalıkları alanında uluslararası bilimsel dergilerde yayımlanmış çok sayıda makalesi ve kaleme aldığı kitaplarla tanınıyor. Dört farklı kıtada araştırmalar gerçekleştiren, uluslararası konferanslarda bilimsel sunumlar yapan Dr. Erginay, aynı zamanda genç doktorların eğitimine katkıda bulunuyor. Tıp, teknoloji ve yapay zekâ alanındaki çalışmalarıyla dikkat çeken Erginay’ın yaşam öyküsü, eğitimden bilime, Türkiye’den Fransa’ya ve oradan dünyanın farklı ülkelerine uzanan ilginç bir yolculuğu anlatıyor.
Tansu Sarıtaylı: Fransa’nın vitrindeki Türklerinden biri olan Dr. Ali Erginay ile bugün bir aradayız. Kendisi göz hastalıkları uzmanı ve araştırmacı bir doktor. Öncelikle sizi biraz daha yakından tanımak istiyoruz. Ali Bey, bize kendinizden ve eğitim hayatınızdan söz eder misiniz?
Dr. Ali Erginay: Merhaba. Ben Türkiye’nin Kilis ilinde doğmuşum. Ancak Kilis’i hayatım boyunca hiç görmedim. Orada dünyaya gelmişim ama kısa süre sonra ayrılmışım. Çünkü babam askerî memurdu ve görevi gereği üç yılda bir başka bir yere tayin oluyordu. Dolayısıyla sürekli yer değiştiren, bir şehirden diğerine taşınan bir ailede büyüdüm. Bu yüzden Kilis’i pek tanıdığımı söyleyemem.
Çocukluğum sürekli yer değiştirmekle geçti. İlkokulu neredeyse her yıl farklı bir şehirde okudum. Tunceli’de, Gaziantep’te ve Konya Ereğli’de eğitim gördüm. Bu nedenle ilkokul yıllarımdan kalan çok fazla arkadaşım yok. Daha sonra Antakya’ya taşındık. İlkokulu, ortaokulu ve liseyi Antakya’da tamamladım.
Lisenin son yılında İstanbul’a gittik. Haydarpaşa Lisesi’nde eğitimime devam ettim ve buradan mezun oldum.
Çocukluğumdan beri doktor olmak istiyordum. Bana ne olmak istediğimi sorduklarında hiç tereddüt etmeden, “Doktor olacağım.” diye cevap verirdim.
Ancak üniversite sınavına girdiğim yıl beklenmedik bir durumla karşılaştım. O yıl çıkan bir kanuna göre, haziran ayında liseden mezun olamayan öğrenciler, sınav puanları ne kadar yüksek olursa olsun üniversiteye yerleştirilemiyordu. Ben de tarih dersinden bütünlemeye kalmıştım. Ağustos ayında sınavı geçerek mezun oldum.
Üniversite sınavı sonuçları açıklandığında puanlarıma baktım ve tıp fakültesine girebilecek durumda olduğumu gördüm. Ancak mezuniyetim zamanında gerçekleşmediği için puanım yeterli olmasına rağmen üniversiteye yerleşemiyordum. Ben de bir yıl daha hazırlanıp yeniden sınava girmeye karar verdim. Kurslara kaydoldum ve çalışmaya başladım.
Derken eylül ayında radyodan bir haber duyduk: Boğaziçi Üniversitesi, kontenjan açığı nedeniyle üniversiteye yerleşemeyen öğrencileri kabul edecekti.
Tansu Sarıtaylı: Peki, Boğaziçi Üniversitesi’ne nasıl başladınız?
Dr. Ali Erginay: Açıkçası Boğaziçi Üniversitesi’nin nerede olduğunu bile bilmiyordum. Bildiğiniz gibi Boğaziçi Üniversitesi, eski Robert Kolej’in devamı niteliğindedir. Ben de kendi kendime, “Gideyim, bir deneyeyim bakalım.” dedim. Gerekli belgeleri aldım ve üniversiteye gittim.
Yıl 1976’ydı. Üniversiteye gittiğimde bana İngilizce bilip bilmediğimi sordular. Yabancı dillere her zaman büyük ilgi duymuşumdur. Bu nedenle İngilizcemi geliştirmek için sürekli çalışır, yabancı yayınlar okurdum. Daha lise yıllarımda Amerika’dan National Geographic ve Time dergilerine aboneydim. Fotoğrafçılığa da ilgi duyduğum için özellikle bu yayınları takip ederdim. Düşünsenize, o yıllarda Antakya’ya kadar Amerika’dan Time dergisi geliyordu.
Boğaziçi Üniversitesi yetkilileri, girmek istediğim bölümün hazırlık sınıfı bulunmadığını, derslerin tamamen İngilizce yapıldığını ve yalnızca İngilizce bilen öğrencilerin kabul edildiğini söylediler. Ardından bir sınava girmemi istediler.
Sınava girdim ve oldukça iyi bir puan aldım. Aslında tıp fakültesine girebilecek bir puanım vardı. Ancak hiç aklımda olmayan, hatta yerini bile bilmediğim Boğaziçi Üniversitesi’nde bilgisayar uzmanlığı eğitimi almaya başladım.
Başlangıçta bunu geçici bir tercih olarak düşünmüştüm. Fakat üniversitenin ortamı ve eğitim anlayışı o kadar hoşuma gitti ki kendi kendime, “Tıp fakültesine daha sonra girerim. Önce burayı bitireyim.” dedim.
Nitekim 1978 yılında Boğaziçi Üniversitesi’nden bilgisayar uzmanlığı alanında diplomamı aldım. Ardından üniversite sınavına girdim ve Cerrahpaşa Tıp Fakültesi’ni kazandım. Böylece tıp eğitimime başladım. 1986 yılında Cerrahpaşa Tıp Fakültesi’nden mezun oldum.
Mezuniyetimin ardından mecburi hizmet için kura çekimine katıldım. Kurada Sosyal Sigortalar Kurumu’nun Kars Dispanseri çıktı. Daha önce çocukluk yıllarımda farklı şehirlerde yaşamıştım ama Kars’ın nerede olduğunu bile doğru dürüst bilmiyordum.
O yıllarda kura çekimi için herkes Ankara’ya gelir, yanında haritalar getirirdi. Çünkü yalnızca il merkezlerine değil, ilçelere ve köylere de görev yeri çıkabiliyordu. Herkes haritanın başına geçip nereye gideceğini bulmaya çalışırdı.
Ben de Kars’ı çekince kendi kendime, “Kars nerede acaba?” diye düşündüm. Haritaya bakıyorum, önce Bursa ve Sivas taraflarında arıyorum. Sonra bana, “Doğuya git, daha doğuya!” dediler. Erzincan’dan daha doğuya doğru baktım. Kendi kendime, “Daha da gidersem Azerbaycan’a ulaşacağım herhâlde!” diye düşündüm. Sonunda Ermenistan sınırına yakın bir yerde Kars’ı buldum.
Yılbaşına yalnızca üç gün kala Kars’a gitmem gerektiği kesinleşti. O dönemde Sosyal Sigortalar Kurumu’nda görev yapıyordum. Atandığım için bağlı olduğum Erzurum’daki kurum müdürüne başvurarak yeni yılı İstanbul’da geçirdikten sonra Kars’taki görevime başlamak istediğimi söyledim.
Müdür Bey, “Hiç sorun değil doktor. Sen git, orada göreve başladığına dair imzanı at, sonra geri dön. Yeni yılı İstanbul’da ailenle geçirir, ardından tekrar Kars’a gidersin.” dedi.
Ben de kendi kendime, “Oh, ne güzel!” diye düşündüm.
Ancak Kars yolculuğu hiç de düşündüğüm gibi kolay olmayacaktı. Neredeyse on yıldan uzun bir süredir, lisedeki son yılımda İstanbul’a taşındığımızdan beri İstanbul’un dışına pek çıkmamıştım. 26 Aralık civarında, yaklaşık 24 saat süren bir otobüs yolculuğunun ardından Kars’a ulaştım. Hemen imza atıp İstanbul’a döneceğim düşüncesiyle yanıma yalnızca iki günlük ihtiyacımı karşılayacak giysilerin bulunduğu küçük bir el çantası almıştım.
Gece yarısıydı. Her yer bembeyazdı; yollar buz tutmuş, hava dondurucu bir soğuğa bürünmüştü. Otobüsün camları, nefesimizden çıkan buhar nedeniyle öylesine kalın bir buz tabakasıyla kaplanmıştı ki buzu kazımadan dışarıyı görmek imkânsızdı.
Sarıkamış’ta, Kars’a gidecek askerleri almak için mola verdik. Genç askerlerin çoğu soğuktan adeta donma noktasına gelmişti. Onlarla birlikte Kars’a ulaştık. Bu manzarayı hayatım boyunca hiç unutmadım.
Kars’a vardığımda artık Sosyal Sigortalar Kurumu doktoruydum. Gece yarısı güçlükle bir otel bulup yerleştim. Sabah olduğunda ise doğrudan sigorta dispanserinin yolunu tuttum.
Dispanserin kapısından içeri girdiğimde en az 50 hastanın muayene olmak için beklediğini gördüm. Hava çok soğuktu. Bir odaya girdim ve hemşirelere ilk sorumu sordum:
“Doktor nerede?”
Bana, “Doktor İstanbul’dan gelecek, hastalar da onu bekliyor.” dediler.
Ben de şaşkınlıkla, “Nasıl yani? Doktorunuz yok mu?” diye sordum. Meğer bir gün önce benim geleceğim haberini alınca mevcut doktoru Erzurum’a geri göndermişler.
Şaşkınlığımı gizleyemedim. “Nasıl olur? Ben İstanbul’dan geliyorum!” dedim. Ancak söylediklerim hiçbir şeyi değiştirmedi. Hemen bana doktor önlüğü verdiler ve “Doktor, başlayabilirsiniz.” dediler.
Durumu anlamıştım ama o gece İstanbul’a dönmem gerekiyordu. Hemen kurum müdürünü aradım. Bana, “Doktor, hiç sorun değil. Yerine vekâlet edecek birini bulun, siz de gidin.” dedi.
Kendi kendime, “Ben nereden birini bulacağım? Bu benim görevim değil ki!” diye düşündüm.
Sonuçta İstanbul’a dönmek üzere çıktığım Kars’tan ancak sekiz ay sonra geri dönebildim.
İstanbul’a döndüğümde, akşam hastalarımı muayene ettikten sonra geç vakitte ailemi aradım. Annem telefonu açınca, “Aa, geldin mi İstanbul’a?” diye sordu. Ben de kendisine, “Ne yazık ki gelemedim. Sen bana eşyalarımı gönder.” dedim. Çünkü artık Kars’ta görevime başlamıştım.
Düşünebiliyor musunuz, hayatımda daha önce tek bir hastayı bile muayene etmemiştim. Meslek hayatımın ilk gününde tam 80 hasta muayene ettim. Kars’taki doktorluk hayatım böyle başladı.
Üstelik oraya yeni gelen doktor bendim ve aynı zamanda kurumun başhekimiydim. Kars il merkeziyle birlikte ilçelerin ve köylerin Sosyal Sigortalar Kurumu’na bağlı hastaları da benim sorumluluğumdaydı.
O zamanlar henüz 26 yaşlarındaydım. Kars’ta yaklaşık bir buçuk yıl mecburi hizmet yaptım. Daha sonra başka doktor arkadaşlarımız da göreve başladı. Ben de onların arasında bir nevi sorumlu ve şef konumundaydım.
Kiralık ev bulmak neredeyse imkânsız gibiydi. Ertesi gün Karslı kıdemli bir hemşire, bana kalacak bir yer bulmak için Kars Karayolları Müdürlüğü’nü arayacağını söyledi. Bütün işçiler sigortalı olduğundan, onların Kars’taki tek doktoru bendim. Sonuçta Kars’ın beş kilometre dışındaki Karayolları misafirhanesinde bana bir oda verdiler. Böylece yol işlerinde çalışan yüzlerce işçiyle birlikte aynı misafirhanede kalmaya başladım. Kars’ı temelli olarak terk edene kadar da oradan ayrılmadım. Her sabah ve akşam Karayolları’nın minibüsü beni Kars’a götürüp getiriyordu.
Hafta sonu benim gibi mecburi hizmet yapan diğer arkadaşlarımla buluştum. Hava sıcaklığı eksi 15 dereceydi, kar diz boyuna ulaşmıştı. Arkadaşlara, “Burada nasıl vakit geçiriyorsunuz?” diye sordum. Bana, “Kars’ta altı ay kar, altı ay toz olur. Depresyona girmemeye çalış.” dediler.
İçime karanlık çökmüştü bile.
Derken bir gün olağanüstü bir olay yaşandı. Cumartesi sabaha karşı saat üçtü. Koridordan gelen gürültülerle uyandım. Kapıyı açtığımda Karayolları işçilerinin giyinmiş, bir o yana bir bu yana koşuşturduklarını gördüm.
“Ne oluyor?” diye sordum.
Bana, “Kars-Sarıkamış yolu kardan kapanmış. Kars’a hiçbir araç giremiyor. Yolu açmaya gidiyoruz.” dediler.
Hiç tereddüt etmeden, “Sizinle gelebilir miyim?” diye sordum.
Bana biraz garip baktılar. “Doktor, istiyorsan gel ama sakın hasta olma. Sana ihtiyacımız var.” dediler.
Yirmi dakika sonra dev gibi bir kar temizleme makinesinin üzerindeydim. Yolda biriken karları sağa sola savurarak öğle saatlerine doğru Sarıkamış’a ulaştık. Oradaki Karayolları çalışanı arkadaşlar, kayaklı at arabasıyla gelip beni kayak merkezine götürdüler.
Bu, Doğu’daki yaşamımı değiştirecek bir maceranın başlangıcı oldu.
Hayatımda daha önce hiç kayak yapmamıştım. Bana tahtadan kayaklar buldular ve yaşamımda ilk defa kayak öğrenmeye karar verdim. Artık depresyonu düşünmüyordum bile. Daha sonra fırsat buldukça her hafta sonu Sarıkamış’a kayak yapmaya gitmeye başladım.
Sonra yaz geldi ve benim için başka bir hikâye başladı.
Kura çekiminde birlikte olduğum arkadaşlarımızın hepimiz Doğu’nun farklı şehirlerine dağılmıştık. Kendi kendime, “Neden onları gidip ziyaret etmiyorsun?” dedim. Bu düşünce, Türkiye’nin doğusundaki inanılmaz güzellikleri keşfetmem için bana eşsiz bir fırsat sundu. Ani Harabeleri’nden Artvin’e, Trabzon’dan Van’a, Mardin’den Hakkâri’ye kadar pek çok yeri görme imkânı buldum.
Demek istediğim şu: İnsan, nerede olursa olsun çevresindeki güzellikleri ve fırsatları görebilmeli; her koşulda mutlu olabileceği bir yol bulmalı. Yaşam, isteyene güzelliklerini sunabiliyor.
Sonuç olarak Doğu Anadolu’da yaşadıklarım, birbirinden güzel anılarla dolu. Bu dönem bana çok şey öğretti ve hayatıma pek çok deneyim kattı.
Derken bir gün askerlik şubesinden bir yazı geldi. Ordunun acil doktor ihtiyacı olduğu belirtilerek askere çağrıldığım bildiriliyordu. Bunun üzerine Ankara’ya gittim ve iki aylık yedek askerlik eğitimime başladım. İki ayın sonunda yapılan kurada bu kez Erzurum çıktı.
Doktor olduğum için kısa dönem askerlik yapma imkânım yoktu. Tam 18 ay, yani bir buçuk yıl askerlik yapmak zorundaydım.
Erzurum’daki askerlik görevim sırasında hafta sonları bu kez Palandöken’e kayak yapmaya gidiyordum. Ancak artık tahtadan yapılmış kayaklarım değil, gerçek kayaklarım vardı. Yine de hâlâ çok acemiydim. Ama kimin umurundaydı ki! Ağaçların arasından, yüksek ve karlı dağlardan sürekli düşe kalka aşağıya doğru kayarken nerede olduğumu unutuyordum.
Erzurum’daki askerlik görevimin ardından, yarım kalan mecburi hizmetimi tamamlamak için yeniden Kars’a dönmek zorunda kaldım.
İki yıllık mecburi hizmetim de dâhil olmak üzere dört yılımı Doğu’da geçirdikten sonra artık akademik kariyer yapmak istediğime karar verdim. Üniversitede öğretim üyesi olarak kalmayı düşünüyordum. Bunun için ikinci bir yabancı dil bilmenin hem gerekli hem de çok avantajlı olacağını düşünüyordum. İngilizcem zaten iyiydi. Boğaziçi Üniversitesi’nde aldığım eğitim de bu konuda bana önemli bir altyapı sağlamıştı.
Ancak kendi kendime, “Bir de Fransızca öğrenirsem çok iyi olur.” dedim.
Aslında tıp fakültesinde öğrenciyken de bunu düşünmüştüm. Fransızcayı çok güzel bir dil olarak buluyordum. Bu nedenle Taksim Meydanı’nda, İstiklal Caddesi üzerindeki Fransız Konsolosluğu’nun akşam kurslarına yazılmıştım. İki yıl boyunca her akşam fakülteden sonra konsolosluktaki derslere katıldım.
Bu sayede kursların ardından hemen yakındaki Atatürk Kültür Merkezi’ne giderek opera veya klasik müzik konserlerini izleme fırsatı da buluyordum.
Mecburi hizmetimin sonunda doktorluk diplomamı alabildim. Ve 1989 yılının eylül ayında, bir gün Paris’e geldim.
Aslında Fransa’ya geliş amacım oldukça basitti: Bir yıl kalıp göz hastalıkları alanındaki uzmanlık eğitimime başlamak, Fransızcamı biraz daha geliştirmek ve ardından İstanbul’a dönerek meslek hayatıma Türkiye’de devam etmek istiyordum.
Fakat hayatın benim için başka planları vardı. Paris’te bulunduğum dönemde Fransız eşimle tanıştım. Ben de kendi kendime, “Biraz daha kalayım.” dedim. Derken o biraz daha kalış yıllara dönüştü ve hâlâ Fransa’dayım.
Paris’te göz hastalıkları alanındaki uzmanlık eğitimimi tamamladım. Ardından farklı alanlarda ileri düzey eğitimler aldım ve akademik çalışmalarıma devam ettim. Zaman içerisinde Fransa Sağlık Bakanlığı bünyesinde kadrolu bir göz hastalıkları uzmanı olarak meslek hayatıma başladım.
Tansu Sarıtaylı: Ali Bey, göz hastalıkları alanında araştırmalarınız da bulunuyor, değil mi?
Dr. Ali Erginay: Evet, elbette. Çünkü ben yalnızca hastaları muayene eden, rutin göz hastalıklarıyla ilgilenen bir doktor değilim. Çalıştığım hastane aynı zamanda bir eğitim hastanesi. Şu anda burada dört asistan ve altı uzmanlık eğitimi alan doktor bulunuyor. Bunların yanı sıra tıp fakültesi öğrencileri ve göz hastalıkları alanında uzmanlık eğitimi gören doktor arkadaşlarımız da var. Onlarla yakından ilgileniyor, eğitimlerine katkıda bulunuyor ve dersler veriyorum.
Bunun dışında çok sayıda uluslararası konferansa katılıyorum. İlaç şirketlerinin geliştirdiği yeni ilaçlarla ilgili klinik araştırmalarda da görev alıyorum. Elbette bütün bunların yanında tıp alanındaki bilimsel dergilerde, özellikle göz hastalıkları üzerine çeşitli makaleler yayımlıyorum.
Ayrıca göz hastalıkları alanında yazdığım kitaplar da bulunuyor. Şu anda gördüğünüz kitaplar bunlardan bazıları. Örneğin sarı kapaklı olan kitabı gösterebilirim. Önümüzdeki yıl yayımlanacak iki ayrı kitapta da bölüm girişlerini ben kaleme aldım.
Bütün bunların yanı sıra uluslararası konferanslara katılmaya devam ediyorum. Bilimsel çalışmalarımdan dolayı çeşitli kurumlar tarafından plaketlerle de ödüllendirildim.
Şunu rahatlıkla söyleyebilirim: Amerika, Asya, Avrupa ve Afrika olmak üzere dört farklı kıtada konferanslara katıldım. Üç dilde sunum yapıyor ve bilimsel konferanslar veriyorum. Bunlar İngilizce, Fransızca ve tabii ki Türkiye’ye gittiğimde Türkçe.
Biraz da İtalyanca biliyorum. Fransızcaya oldukça yakın olan İtalyancayı ve İspanyolcayı da tıp kitaplarını okuyabilecek düzeyde anlayabiliyorum. Ancak konuşmakta aynı rahatlığa sahip değilim.
Örneğin geçen hafta İtalya’daydım. Konferansın dili İngilizceydi ve bilimsel sunumlarımı İngilizce yaptım. Ancak meslektaşlarımla sohbet ederken İtalyanca konuşabiliyor, onların konuşmalarının bir kısmını da anlayabiliyorum. Bu da hoşuma gidiyor.
Tansu Sarıtaylı: Ali Bey, meslek hayatınız boyunca hep aynı hastanede mi görev yaptınız?
Dr. Ali Erginay: Hayır, aslında süreç biraz farklı ilerledi. Fransa’da uzmanlık eğitimimi sürdürürken altı ayda bir farklı hastanelerde görev yapıyorduk. Buna rotasyon deniliyor. Bu nedenle Paris’in birçok farklı hastanesinde çalışma ve deneyim kazanma fırsatım oldu. Daha sonra şu anda görev yaptığım hastaneye geldim.
Burada Sağlık Bakanlığı’nın kadrolu doktorluk pozisyonu için açtığı sınava girdim. Açıkçası o kadar çok sınava girmek zorunda kaldım ki bir ara Türkiye’ye dönmeyi bile düşündüm.
Bunun nedeni, Fransız vatandaşlığına geçtikten sonra karşılaştığım bürokratik süreçti. Bakanlık yetkilileri bana, “Siz uzmanlık eğitiminizi yabancı doktor statüsünde tamamladınız. Ancak şu anda Fransız vatandaşısınız. Bu nedenle Fransa’da göz doktoru olarak görev yapabilmeniz için öncelikle doktorluk sınavına girmeniz gerekiyor.” dediler.
Yani o zamana kadar hastalara bakıyor, çalışmalar yapıyor, konferanslar veriyor ve bilimsel yayınlar hazırlıyordum. Ancak resmî açıdan doktorluk statümün yeniden onaylanması gerekiyordu.
Önce doktorluk sınavına girdim ve başarılı oldum. Ardından bu kez uzmanlığımın da resmî olarak Fransız vatandaşı statüsüyle tanınması gerektiği bildirildi.
Uzmanlık aşaması benim için biraz daha kolay oldu. Çünkü bilimsel yayınlarımı, konferans programlarımı ve mesleki çalışmalarımı sundum. Bunun ardından sözlü ve yazılı sınavlara girdim. Bütün bu aşamaları başarıyla tamamlayarak Fransa Sağlık Bakanlığı bünyesinde kadrolu doktor olarak görev yapma hakkını kazandım.
Ancak bütün bunlar olurken Türkiye’ye dönme düşüncesi de zaman zaman aklımdan geçiyordu. Bu nedenle İstanbul’a giderek Türkiye’deki mesleki yeterliliğimin de tanınması için gerekli işlemleri başlattım.
Türkiye’de ise bana, “Doktor olduğunuzu kabul ediyoruz; ancak göz hastalıkları uzmanlığınızın ayrıca değerlendirilmesi gerekiyor.” denildi.
Bunun üzerine mezun olduğum Cerrahpaşa Tıp Fakültesi’ne gittim. Orada da ayrı bir değerlendirme sürecinden geçtim. Öncelikle bir ameliyata girmem istendi. Ameliyatı gerçekleştirdikten sonra ertesi sabah yeniden fakülteye gittim.
Bu kez farklı uzmanlık alanlarından altı-yedi kişilik bir jüri karşısında sınava girdim. Onların değerlendirmesinden de başarıyla geçtim.
Sonuç olarak hem Fransa’da hem de Türkiye’de doktor ve göz hastalıkları uzmanı olarak mesleki yeterliliğim kabul edildi.
Ancak bütün bu süreçleri anlatırken şunu da söylemeliyim: Yıllarımın önemli bir bölümü sınavlara hazırlanmak ve mesleki yeterliliğimi yeniden kanıtlamakla geçti. Bir taraftan çalışıyor, hastalara bakıyor, bilimsel yayınlar hazırlıyor ve uluslararası konferanslara katılıyordum; diğer taraftan sürekli sınavlara girmek zorunda kalıyordum.
Düşünün, konferanslar veriyorsunuz, hastaları muayene ediyor, bilimsel çalışmalar yürütüyorsunuz. Ancak karşınıza bir bürokratik engel çıkıyor ve resmî olarak doktorluk statünüzün yeniden kanıtlanmasını istiyorlar. Gerçekten oldukça ilginç ve zaman zaman anlaşılması güç bir sistemle karşı karşıya kalıyorsunuz.
Neyse ki bütün bu aşamaları tamamladım. Bugün geldiğim noktada hem Fransa’da hem de Türkiye’de göz hastalıkları uzmanı olarak kabul görüyorum. Mesleki yeterliliğim her iki ülkede de tanınıyor.
Tansu Sarıtaylı: Bütün bu süreçler sizin için oldukça yorucu olmuş olmalı. Yabancı bir ülkede kendinizi kabul ettirmek ve mesleki anlamda bir noktaya gelmek kolay mı?
Dr. Ali Erginay: Elbette yıllar geçti. Bunun ciddi bir zaman ve emek kaybı olduğunu söylemeliyim. Örneğin burada birlikte çalıştığım Fransız meslektaşlarıma bakıyorum; onlar için mesleki süreçler çok daha kolay ilerliyor. Oysa başka bir ülkeden, özellikle de Avrupa Birliği dışında kalan bir ülkeden geldiğinizde pek çok zorlukla karşılaşıyorsunuz. Ciddi bürokratik engellerle mücadele etmek zorunda kalıyorsunuz.
Kendinizi yeni bir ülkede kabul ettirmek hiç kolay değil. Belli bir noktaya gelmek, mesleki yeterliliğinizi kanıtlamak ve bulunduğunuz toplum tarafından benimsenmek hem bürokratik hem de psikolojik açıdan oldukça zorlayıcı.
Bunu şöyle ifade edebilirim: Bugün burada Fransız arkadaşlarımla ve meslektaşlarımla bir arada olduğumda hiç kimse benim Türkiye’den geldiğimi düşünmüyor. Bu da bir anlamda topluma ne kadar iyi entegre olduğumun göstergesi.
Elbette bir ülkenin dilini öğrenmek, yaşam biçimine alışmak ve o toplumun kültürüne uyum sağlamak başlı başına ayrı bir konu. Ancak benim bu konuda önemli bir avantajım vardı. Çünkü çocukluğum sürekli şehir değiştirmekle geçti. Küçük yaşlardan itibaren farklı ortamlara ve insanlara alışmak zorunda kaldım. Bu nedenle bugün gittiğim hemen her yere kolaylıkla uyum sağlayabiliyorum.
Amerika’ya gidiyorum, oradaki meslektaşlarım beni konferanslara davet ediyor ve bilimsel sunumlar yapıyorum. İngiltere’ye gidiyorum, orada da bana kalıp çalışmamı teklif ediyorlar. Hatta, “İstersen burada kalabilir ve çalışmalarına devam edebilirsin.” diyenler oluyor.
Örneğin bu yıl Hindistan’daki önemli bir uluslararası kongreye katıldım. Orada da çalışmalarımdan dolayı bana bir madalya takdim ettiler. Hatta kalmamı ve orada çalışmamı istediklerini söylediler.
Tansu Sarıtaylı: Tabii, göz hastalıkları alanında uzman doktorlara ihtiyaç duyuyorlar.
Dr. Ali Erginay: Elbette. Çünkü ben yalnızca hasta muayene eden bir doktor değilim. Aynı zamanda bilimsel yayınlar hazırlıyor, uluslararası konferanslarda sunumlar yapıyor ve öğrencilere eğitim veriyorum. Yani mesleğimin hem klinik hem de akademik yönüyle ilgileniyorum.
Bütün bunların yanında yabancı dilleri iyi kullanabilmek ve insanlarla rahat iletişim kurabilmek de çok önemli. Bu nedenle farklı ülkelerde çalışmak konusunda bana sık sık teklifler geliyor. Örneğin, “İstersen burada kal, hastanemizde çalış. Hiçbir sorun yok.” diyorlar.
Açıkçası bugün bana dünyanın herhangi bir ülkesini gösterip orada çalışmamı teklif etseniz bundan çekinmem. Haritada rastgele bir ülkeyi işaret edin, oraya gidebilirim. Yeter ki insanlarla iletişim kurabileyim, konuşabileyim ve anlaşabileyim. İnsanlarla sağlıklı bir iletişim kurabildiğim sürece dünyanın her yerinde yaşayabilir ve çalışabilirim.
Tansu Sarıtaylı: Ali Bey, mesleğe başladığınız yıllardaki göz hastalıkları uzmanlığı ile günümüzdeki gelişmeleri karşılaştırdığınızda arada büyük farklar olduğunu düşünüyor musunuz?
Dr. Ali Erginay: Hem de nasıl! Aradaki fark gerçekten inanılmaz. Örneğin ben Boğaziçi Üniversitesi’ni bitirdiğimde Avrupa’da bile bilgisayar teknolojisi bugünkü anlamda henüz yaygınlaşmamıştı. Oysa ben yaklaşık 30 yıl önce bilgisayar alanında diploma almıştım. Bunun meslek hayatımda bana çok büyük avantaj sağladığını söyleyebilirim.
Fransa’ya ilk geldiğim yıllarda teknolojinin bugünkü seviyesinde olmadığına bizzat tanıklık ettim. O dönemlerde Türkiye’de telefon sahibi olmak için bile yıllarca sıra beklemek gerekiyordu. Ben teknolojinin geçirdiği bütün bu değişime yakından şahit oldum.
Bilgisayarların hastanelere ilk gelişini hatırlıyorum. İlk Macintosh bilgisayarlardan biri hastanemizde bulunuyordu. Üstelik bütün serviste yalnızca bir tane bilgisayar vardı ve o da sekreterimize aitti. Biz doktorlar akşam saat beşi beklerdik. Sekreterimiz çantasını alıp eve gittikten sonra bilgisayarın başına oturur, raporlarımızı ve mektuplarımızı yazardık.
Düşünebiliyor musunuz, bütün servis bir bilgisayarı kullanmak için sıra bekliyordu!
Bugün ise durum tamamen farklı. Şu anda odamda iki, diğer tarafta bir bilgisayar bulunuyor. Yalnızca benim çalışma alanımda dört bilgisayarım var. Teknolojinin geldiği noktayı düşündüğümüzde aradaki değişim gerçekten çok büyük.
Bilgisayara olan ilgim ve bu alandaki eğitimim sayesinde Fransa’da önemli bir projeye de öncülük ettim. Paris’te, hatta Fransa’da diyabet hastalarının göz sağlığının takibi için tele-tıp uygulamasını ilk başlatan ekiplerden birinde yer aldık.
Diyabet hastalarına yönelik özel bir dijital ağ oluşturduk. Bu sistemde hastaların göz bebekleri büyütülerek gözlerinin arka bölümünün, yani retina tabakasının fotoğrafları çekiliyor. Daha sonra bu görüntüler bilgisayar aracılığıyla uzman doktorlara gönderiliyor. Doktorlar da hastayı doğrudan muayene etmeden, gönderilen fotoğrafları inceleyerek diyabete bağlı göz hasarı bulunup bulunmadığını değerlendiriyor.
Bu sistem sayesinde ayda yaklaşık 2.000 hastanın göz görüntülerini inceleyebiliyoruz. Böylece çok sayıda hastanın göz sağlığını uzaktan takip etmek mümkün hâle geliyor.

Diyabetin dünyada giderek yaygınlaştığını biliyoruz. Öngörülere göre 2050 yılında her 10 kişiden biri diyabet hastası olacak. Bu nedenle erken teşhis ve düzenli göz taraması son derece önemli.
Tansu Sarıtaylı: Peki Ali Bey, diyabet hastalığındaki bu artışı neye bağlıyorsunuz? Beslenme alışkanlıkları mı, çevresel faktörler mi, iklim koşulları mı etkili?
Dr. Ali Erginay: Aslında bunların hepsinin etkisi var. Beslenme alışkanlıklarımız değişti. İnsanlar artık daha fazla oturarak vakit geçiriyor, daha az hareket ediyor. Bunun yanında genetik faktörler ve stres de önemli rol oynuyor.
Şurada diyabetle ilgili bir kitabım var, size göstereyim. Bu kitabın üçüncü baskısı. İlk baskısı yaklaşık 10 yıl önce yayımlandı, son baskısı ise geçen yıl çıktı. Kitap tamamen diyabetin göz üzerindeki etkilerine ayrılmış durumda.
Fransa’da diyabete bağlı göz hastalıklarının erken teşhisi için fotoğraf temelli bir tarama programını da ilk geliştiren ekiplerden biri olduk. Hastaların gözlerinin fotoğrafları çekiliyor ve bu görüntüler uzmanlar tarafından inceleniyor.
Ancak burada önemli bir noktayı da belirtmek gerekiyor: Göz muayenesi yalnızca diyabetle ilgili bilgi vermez. Gözdeki bazı bulgular, yüksek tansiyonun, romatizmal hastalıkların ve başka sistemik rahatsızlıkların belirtilerini de ortaya koyabilir. Yani göz, vücudumuzdaki pek çok hastalığın izlerini taşıyabilir. Fransızcada da gözün ruhun ve bedenin aynası olduğunu ifade eden güzel bir söz vardır.
Bu sistemi geliştirmemizin en önemli nedenlerinden biri, hasta sayısının çok fazla, uzman doktor sayısının ise yetersiz olmasıydı. Fotoğraflar üzerinden hızlı bir tarama sistemi oluşturarak daha fazla hastaya ulaşmayı hedefledik.
Ancak çalışmalarımız burada da bitmedi. Hasta sayısı o kadar fazlaydı ki doktorlar olarak sürekli binlerce fotoğrafı incelemek oldukça yorucu hâle gelmeye başladı.
Bunun üzerine yaklaşık iki yıl sonra bilgisayar destekli değerlendirme programları geliştirmeye başladık. Yani bugün yapay zekâ olarak bildiğimiz teknolojilerin sağlık alanında kullanılmasına yönelik çalışmalarımızı o dönemde başlattık.
Tansu Sarıtaylı: Peki Ali Bey, yapay zekânın çalışmalarınıza katkıları nelerdir? Sizce yapay zekâ doktorlar için bir fayda mı sağlıyor, yoksa ilerleyen süreçte bazı dezavantajları da olabilir mi?
Dr. Ali Erginay: Ben yapay zekânın zararlı olduğunu düşünmüyorum. Aksine, bu konu benim özellikle ilgi duyduğum ve yakından takip ettiğim alanlardan biri. Hatta dün bir arkadaşımla bu konuyu tartışıyorduk. Aslında yapay zekâyı zaten uzun süredir çalışmalarımızda kullanıyoruz ve artık hayatımızın birçok alanına tamamen girmiş durumda.
Eskiden bir göz fotoğrafına baktığımızda, hastada diyabete bağlı bir göz hastalığı olup olmadığını biz değerlendiriyorduk. Bugün ise bu değerlendirmeyi bilgisayar da yapabiliyor. Hastanın göz fotoğrafını sisteme yüklüyoruz ve bilgisayar görüntüyü analiz ederek bize sonuç veriyor.
Bu teknolojinin ortaya çıkışında çok önemli bir ihtiyaç vardı. Daha önce ayda yaklaşık 2.000 hastanın göz fotoğrafını inceliyorduk. Ancak bu hastaların yalnızca yüzde 20’sinin, yani yaklaşık 400’ünün bir uzman doktor tarafından ayrıntılı olarak değerlendirilmesi gerekiyordu.
Biz de kendi kendimize şu soruyu sorduk: “Acaba bu 2.000 fotoğrafı önce bir bilgisayar incelese ve yalnızca doktorun görmesi gereken hastaları bize bildirse nasıl olur?”
Böylece doktorların zamanını daha verimli kullanmasını sağlayabilirdik. Bilgisayar 2.000 hastanın görüntüsünü tarayacak, riskli veya anormal bulgular taşıyan hastaları belirleyecek, biz de öncelikle bu hastalarla ilgilenecektik. Böylelikle aynı süre içerisinde çok daha fazla hastaya ulaşabilecektik. Hatta hasta kapasitemizi iki katına çıkarma imkânımız olacaktı.
Yapay zekâ çalışmalarımızın başlangıcındaki temel düşünce buydu. İlk bilimsel yayınlarımız da bu çalışmalar üzerine şekillendi.
Bugün ise göz hastalıklarını otomatik olarak tespit edebilen özel bir yazılımımız bulunuyor. Hastanın göz fotoğrafını sisteme yüklüyoruz. Yazılım görüntüyü analiz ederek gözde normal olmayan bir durum bulunup bulunmadığını bildiriyor. Biz de bu sonuçları değerlendiriyor ve gerekli gördüğümüz hastalarla daha yakından ilgileniyoruz.
Tansu Sarıtaylı: Gerçekten çok ilginç araştırmalar yapıyorsunuz. Anladığım kadarıyla bilimsel çalışmalarınıza da hız kesmeden devam ediyorsunuz, değil mi?
Dr. Ali Erginay: Evet, daha önce de söylediğim gibi ben zaten araştırmaların içindeyim. Bunlar benim için artık meslek hayatımın doğal bir parçası hâline geldi.
Bunun dışında kitap yazıyor, bilimsel makaleler hazırlıyor ve uluslararası konferanslara katılıyorum. Günlük çalışma düzenim de oldukça yoğun. Öğleden sonraları saat 17.00’ye kadar hastaları muayene ediyorum.
Bilimsel çalışmalarım, kitaplarım, makalelerim, konferans sunumlarım ve derslerim için gerekli hazırlıkları ise genellikle akşamları ve hafta sonları yapıyorum. Konferanslar için slaytlar hazırlamak, sunumları düzenlemek ve bilimsel içerikleri oluşturmak ciddi bir zaman gerektiriyor.
Kısacası, hastanedeki mesaimin dışında da çalışmalarım devam ediyor.
Tansu Sarıtaylı: Anladığım kadarıyla sizin mesleğiniz hiç de kolay değil!
Dr. Ali Erginay: Aslında hiçbir meslek kolay değildir. Yeter ki insan yaptığı işi hakkıyla yapsın. Bir mesleği gerçekten benimseyerek, hakkını vererek ve sorumluluklarını yerine getirerek yapmak her zaman emek ister.
Tansu Sarıtaylı: Peki Ali Bey, Fransa’ya gelmiş olmaktan ve burada mesleğinizi sürdürmekten memnun musunuz?
Dr. Ali Erginay: Evet, Fransa gerçekten çok güzel bir ülke. Burada çok iyi karşılandım ve yıllar boyunca büyük bir misafirperverlik gördüm. Açık konuşmam gerekirse, Türk olduğum için hiç kimseden en küçük bir olumsuz bakış veya kötü davranış görmedim.
Belki de kendimi ve mesleğimi iyi temsil edebildim. İnsanlar benim aracılığımla Türk toplumunun farklı özelliklere sahip bireylerden oluştuğunu da görmüş olabilirler. Ancak burada en önemli konulardan biri, yaşadığınız topluma uyum sağlayabilmek.
Paris’e ilk geldiğim zaman bir arkadaşım bana, “Burada yaşamakta, Paris’e alışmakta zorluk çekiyor musun?” diye sormuştu.
Ben de, “Hem de çok!” diye cevap verdim.
Arkadaşım şaşırdı. Çünkü Fransa’da yaşamakta neden zorlandığımı anlamamıştı. Benim kastettiğim zorluk aslında yaşam standardımın ve kültürel alışkanlıklarımın değişmesiydi.
İstanbul’da yaşarken her cuma günü Atatürk Kültür Merkezi’ne gider, klasik müzik konserlerini dinlerdim. Her cumartesi bir opera etkinliğine katılırdım. Müzeleri gezmek de hayatımın önemli bir parçasıydı. Paris’e geldiğimde ise bu alışkanlıklarımın bir kısmından uzaklaşmıştım. Yani anlatmak istediğim, kültürel açıdan alıştığım yaşam kalitesinin değişmesiydi.
Bu konuda unutamadığım bir anımı da anlatmak isterim.
Yaklaşık 35 yıl önce, Cerrahpaşa Tıp Fakültesi’nde öğrenciyken bir sınavı kazanarak yaz döneminde staj yapmak üzere Almanya’ya gittim. Henüz doktor bile değildim.
Orada, hastanede genç bir Alman doktorla tanıştım. Bir süre birlikte vakit geçirdik. Bir gün bana oldukça ilginç bir şey söyledi:
“Sen Türkçe, İngilizce ve Fransızca konuşuyorsun. Bizim tanıdığımız Türkler hiç böyle değil.”
Ben de kendisine, “Peki, siz ne bekliyordunuz?” diye sordum.
Ardından şöyle açıkladım:
“Siz Türkiye’den iş gücü talep ettiniz. Fabrikalarda ve çeşitli işlerde çalışacak insanlara ihtiyaç duydunuz. Biz de sizin talep ettiğiniz niteliklere sahip insanları gönderdik. Sizce Türkiye’den otomobil fabrikasında çalışmak üzere üç-dört dil bilen, üniversite diplomasına sahip birini mi göndermemiz gerekiyordu?”
Aslında anlatmak istediğim şuydu: Bir toplum hakkında değerlendirme yaparken yalnızca tanıdığınız birkaç kişiye bakarak genelleme yapmak doğru değildir.
Fransa’ya ilk geldiğim yıllarda da benzer durumlarla karşılaştım. Örneğin Arapça konuşan bir hasta geldiğinde beni çağırıyorlardı. Hastayla iletişim kurmamı ve tercüme yapmamı istiyorlardı.
Ben de bazen onlara, “Türkiye hakkında çok şey söylüyorsunuz ama önce kendinizi biraz bilgilendirmeniz gerekiyor.” diyordum.
Çünkü Türkiye’de Arapça konuşulmadığını, Arapça bilen insanların bulunmadığını düşünenler vardı. Oysa Türkiye’nin farklı kültürleri ve dilleri barındıran bir toplum olduğunu bile bilmiyorlardı.
Ben Fransa’ya geldiğim ilk günden itibaren kendimi ezdirmemeye özen gösterdim. İnsanlara gerektiğinde şöyle diyordum:
“Ben birkaç dil konuşuyorum, diplomalarım var ve mesleğimde belirli bir noktaya gelmiş bir insanım. Kendimi zavallı bir göçmen olarak görmüyorum. Benimle konuşurken bunu göz önünde bulundurun.”
Bu yaklaşımımı zaman zaman bazı insanlara açıkça ifade etmek zorunda kaldım.
Elbette benim için pek çok şey daha kolaydı. Ancak diğer Türk vatandaşları için aynı koşulların geçerli olmayabileceğinin de farkındayım. Çünkü ben akademik ve entelektüel bir çevreden geliyordum. Çalıştığım ortamda doktorlar, bilim insanları ve eğitimli meslektaşlarım vardı. Dolayısıyla kendi deneyimlerimi bütün Türk toplumuna genellemek doğru olmaz.
Ancak kendi adıma konuşacak olursam, Fransa’da çok iyi karşılandım ve hâlâ da aynı şekilde karşılandığımı düşünüyorum.
Bazen bana, “Hiç Türk’e benzemiyorsun.” diyenler oluyor. Ben de kendilerine, “Peki, nereden biliyorsunuz?” diye soruyorum.
Ardından, “Benim bir komşum var ama sen onun gibi değilsin.” şeklinde cevap veriyorlar.
Ben de gülerek, “Türkiye’de 80 milyon insan yaşıyor. Kaç Türk tanıyorsunuz ki böyle bir karşılaştırma yapabiliyorsunuz?” diyorum.
Sonra bir soru daha soruyorum: “Türk’e benzemiyorsun derken neyi kastediyorsunuz? Türk dediğiniz insanın fiziksel özellikleri nedir? Türk nasıl görünür?”
Aslında bu tür yaklaşımlarla dünyanın birçok yerinde karşılaşmak mümkün.
İşin bir de komik tarafı var. Örneğin Amerika’ya gidiyorum ve İngilizce konuşuyorum. Bu kez de bana, “İngilizceyi bir Fransız’a göre çok daha iyi konuşuyorsunuz. Nerelisiniz?” diye soruyorlar. Konuşmamda Fransız aksanı olup olmadığını merak ediyorlar.
Fransızca konuştuğumda da benzer durumlarla karşılaşıyorum. Bu kez de “Siz nerelisiniz?” diye soruyorlar.
Türkiye’ye gittiğimde ise bu defa Türkçe konuşmam üzerinden aynı soruyla karşılaşıyorum. Sonunda bir karar verdim: Artık kendimi herhangi bir ülkeye ait olduğumu söyleyerek tanımlamıyorum.
Bana, “Nerelisiniz?” diye sorduklarında şöyle cevap veriyorum:
“Ben Türkiye’de doğmuş bir dünya vatandaşıyım.”
Artık nereye gidersem gideyim benzer sorularla karşılaşıyorum. İnsanlar konuşmamdan, aksanımdan veya kullandığım dilden hareketle nereli olduğumu anlamaya çalışıyorlar. Bazen Türkçe konuştuğumu fark ediyorlar, bazen de farklı bir ülkeden geldiğimi düşünüyorlar.
Ben ise artık bu tür sınıflandırmaların ötesinde bir bakış açısına sahibim. Kendimi evrensel, yani bir dünya vatandaşı olarak görüyorum.
Bugün Fransa’da yaşıyorum. Türkiye’de doğdum. Burada Arap, Çinli ve dünyanın farklı ülkelerinden gelen hastalarım var. İnsanlarla iletişim kurarken artık bu tür milliyet ve köken ayrımlarının ötesine geçmek gerektiğini düşünüyorum. Daha evrensel ve farklı bir düşünce biçimine ihtiyaç var.
Bununla birlikte, Türk kimliğimle ilgili güzel izlenimler bıraktığımı da düşünüyorum. Çünkü bir yerde Türk olduğumu söylediğimde insanların tepkisi genellikle olumlu oluyor.
Hemen İstanbul’dan söz etmeye başlıyorlar:
“Aa, İstanbul’u çok severiz! Türkleri de çok severiz.”
Bazen Türklerle ilgili güzel deyimler ve benzetmeler de yapıyorlar. Örneğin, “Türk gibi kuvvetli” sözü gibi…
Ancak Türklerle ilgili bazı kalıplaşmış ifadeler de var. Mesela Türklerin çok içki içtiğini veya sigara kullandığını düşünenler olabiliyor.
Ben de onlara kendi yaşam tarzımı anlatıyorum. Sigara içmiyorum, hayatım boyunca hiç sigara kullanmadım. Alkol de tüketmiyorum. Ayrıca et yemiyorum, vejetaryenim. Yani bu konularda biraz farklı bir insanım.
İnsanlar Türk olduğumu öğrendiklerinde çoğu zaman Türkleri ne kadar sevdiklerini özellikle belirtme ihtiyacı hissediyorlar. Ben de kendilerine teşekkür ediyorum.
Ancak bazen esprili bir şekilde şöyle cevap veriyorum:
“Çok güzel, Türkleri sevmenize sevindim. Ama ben aynı şeyi sizin için söyleyemem. Çünkü bütün Türkleri sevdiğimi söyleyemem; insanları milliyetlerine göre değil, kişiliklerine ve davranışlarına göre değerlendiririm.”
Tansu Sarıtaylı: Ali Bey, gerçekten farklı kültürleri tanımış, dünyanın pek çok yerini gezmişsiniz. İnsanlara ve toplumlara bakış açınız da oldukça evrensel. Bu konuda son olarak neler söylemek istersiniz?
Dr. Ali Erginay: Ben bütün Fransızları da sevemem. İnsanları milliyetlerine göre değil, kişiliklerine ve davranışlarına göre değerlendiririm. Bir Türk’ü sevebilirim, bir Fransız’ı sevebilirim. Ancak artık genelleme yapmıyorum. Çünkü bir toplumu bütünüyle sevdiğinizi söylediğinizde ister istemez diğer toplumları dışarıda bırakıyormuşsunuz gibi bir anlam ortaya çıkabiliyor. Bu da zaman zaman ayrımcılığa, hatta ırkçılığa kadar varabilen bir düşünce biçimine dönüşebiliyor.
Bence önemli olan, ülke veya milliyet kavramından önce insanı görebilmek. Ben artık insanları birey olarak değerlendiriyorum. Bir insanı severim ya da sevmem; benim için önemli olan budur.
Milliyet, köken ve benzeri ayrımların hayatımızdaki önceliğinin azalması gerektiğine inanıyorum. Her şeyden önce insan olabilmek önemli. Benim karşıma bir hasta geldiğinde onun nereli olduğunu, hangi milletten veya hangi inançtan olduğunu düşünmeden tedavisini yapıyorum. Benim için önemli olan ona yardımcı olabilmek.
Üstelik Kuzey Afrika ülkelerinin tamamına yakınını, Afrika’nın farklı bölgelerini, Avrupa’nın pek çok ülkesini, Amerika’yı ve Asya’nın çeşitli ülkelerini gezdim. Gittiğim her yerde o kadar güzel karşılandım, o kadar büyük bir misafirperverlik gördüm ki insanların birbirlerine ne kadar değer verebildiğine bizzat şahit oldum.
Bu nedenle bir Hintliyi veya bir Çinliyi nasıl sevmeyebilirim? Gittiğim yerlerde insanlar beni öyle güzel ağırladılar ki dillerini konuşamama rağmen göz bebeklerindeki gülümsemeyle bana teşekkür etmelerini unutamam.
Artık bu milliyet ayrımlarının önemini yitirmeye başladığını düşünüyorum. Hatta şöyle söyleyebilirim: Ben herkesi seviyorum. Çok ülke gezmenin ve farklı insanlarla tanışmanın en güzel tarafı da bu. Dünyayı gezdikçe, farklı kültürleri tanıdıkça insanlar arasındaki bazı görünmez engeller ortadan kalkıyor.
Tansu Sarıtaylı: Çok doğru söylüyorsunuz Ali Bey. Gerçekten güzel bir sohbet oldu. Bana zaman ayırdığınız için çok teşekkür ederim.
Son olarak, Türk toplumuna, burada yaşayan toplumumuza, hatta bütün dünya insanlığına iletmek istediğiniz özel bir mesajınız var mı? Sizi dinlemek isterim.
Dr. Ali Erginay: Çok sevdiğim bir söz var. Bu söz Konfüçyüs’e atfedilir. Şöyle der:
“Gül veren elde daima biraz gül kokusu kalır.”
Bence çok güzel ve anlamlı bir söz. İnsanlara yardım ettiğinizde, onlara gönül bahçenizde yetişen gülleri verdiğinizde, o güllerin kokusu mutlaka sizin ellerinizde de kalır.
Yani yaptığınız her güzel şey bir şekilde size geri döner. Belki aynı biçimde, belki de hiç beklemediğiniz başka bir yolla… Ancak hayat, yaptığınız iyiliklerin karşılığını bir şekilde size verir.
Bu nedenle ister doktor olun, ister gazeteci, ister başka bir mesleği icra edin; önemli olan insanlara hizmet etmek, onların hayatına dokunmak ve onlara bir şeyler katabilmektir. İnsanlara fayda sağlayabildiğiniz sürece yaptığınız çalışmaların karşılığını mutlaka alırsınız.
Ben genç doktor arkadaşlarıma da her zaman aynı tavsiyede bulunuyorum:
Hastalarınıza değer verin. Onlar için elinizden gelenin en iyisini yapın. Bilginizi, emeğinizi ve zamanınızı esirgemeyin. İnsanlara ne kadar çok katkıda bulunursanız, hayat da bir şekilde bunun karşılığını size verecektir.
Nasıl ve ne zaman olacağını bilemezsiniz. Ancak yaşam, iyiliklerin karşılığını vermek için mutlaka bir yol bulur.
Tansu Sarıtaylı: Çok teşekkür ederim.
Dr. Ali Erginay: Ben teşekkür ederim.

Kategori

Yorumunuzu Ekleyin

E-mail adresiniz yayınlanmayacak.